Boot Boo Hook!
augustus 29, 2008
Afgelopen weekend was ik met Theo op het Boot Boo Hook festival in Hannover. Ik had vakantie en voor het weekend nog niets in de planning. Een paar weken geleden pikte ik ergens een Duitse festivalagenda op en deze vond ik bij het wegwerken van de was in beduimelde staat terug. Er doorheen bladerend viel een festival op met de intrigerende naam Boot Boo Hook. Een klein indie-pop festival, gehouden op een voormalig gekraakt fabrieksterrein midden in Hannover. Dat beloofde dus wat. Maar daar bleef het dan ook bij.
Het voormalige fabrieksterrein “Faust e.V.” is volgespoten met een bonte verzamling graffiti en op sommige plekken compleet overwoekerd door onkruid. Het wordt nu gebruikt door Afghaanse feministen, radio-stations, kleine horeca, Thaise meditatietrainers, Turkse cultuurclubs, een gallerie, een fotolaboratorium en noem maar op. Het doorleefde terrein ademt een autonome sfeer en was eind augustus omgetoverd tot festivalterrein. De bands spelen in Café Mephisto of in de grotere 60-er Jahre Halle.
Vooraf beluister ik nooit de bands die op een festival spelen. Meestal ken ik ze wel of ik ga er vanuit dat het wel goed komt. In dit geval het laatste, want verreweg de meeste bands verrasten me met volkomen zoutloze popmuziek. Glad, vaak goed gespeeld, maar totaal niet spannend of “indie” en dat terwijl de uitstraling van de locatie toch echt anders doet vermoeden en het affiche toch echt indiepop aankondigde.
Op de tweede dag raak ik aan de praat met Rens, naast Theo en mij de enige Nederlander op Boot Boo Hook. Hij werkt voor het Tapete label dat dit weekend verreweg de meeste bands levert. Rens ken ik als hoofdredacteur van 3VOOR12 Amsterdam en hij was verbaasd me hier tegen te komen. Blijkt dat de term indie (independent) in Duitsland niet synoniem is aan alternative terwijl dit in Nederland wel het geval is. In Duitsland betekent indie gewoon independent en is het geen genreduiding. Naast een grote scene alternative indie bands (zoals in Nederland), blijkt in Duitsland ook een rijke schakering onafhankelijke labels te bestaan die “echte” popbands uitbrengt en promoot. In Nederland zal daar geen markt voor zijn, of je tekent bij een major of je brengt een plaat in eigen beheer uit. Tsja, dat moet je maar net weten…
De sfeer op Boot Boo Hook was fantastisch, de mensen bijzonder vriendelijk en de Duitsers hoogst verbaasd over de aanwezigheid van Nederlanders bij een zo’n lokale aangelegenheid.
In de huiskamer van het Media Art Festival op 7 september
augustus 27, 2008
Binnenkort vindt in Leeuwarder het Media Art Festival weer plaats, dit keer in het voormalige Historisch Centrum Leeuwarden aan de Grote Kerkstraat. Op het festival vind je installaties en video-projecties van vooral jonge kunstenaars. Op zondagavond 7 september organiseer ik samen met Ham Radio Communications uit Groningen een avond met mooie muziek door jonge talentvolle singer-songwriters.
De avond begint om 20 uur en kost slechts 5 euro. Hieronder vind je de flyer die ik heb gemaakt en linkjes naar de muziek van de artiesten:
Kim Janssen Het Gloren One Trick Pony
Kim Janssen
augustus 21, 2008
Kim Janssen is geen meisje. Dat dacht Jacco vanavond even toen ik boven de Thaise curry vertelde de repetitie van Kim’s afstudeerproject te filmen. Blijkbaar had ik daarbij een twinkeling in mijn ogen en dacht Jacco dat er meer aan de hand was.
Kim is een jongen. Als kind viel hij in slaap met het gegons van steden als Tokyo en Bangkok achter zijn slaapkamerraam. Zijn ouders sleepten hem het halve Aziatische continent over, maar nu woont hij gewoon weer in Leeuwarden en studeert hij aan de Academie voor Popcultuur. Kim is singer-songwriter en wordt gezien als een groot talent, hij nam eerder dit jaar zijn eerste plaat op in een verlaten treinstation in Massachusetts.
Komende maandag presenteert Kim in het Groningse Prinsenhof zijn project ‘Major Cities’. Hierbij wordt hij begeleid door een zeventienkoppige band van strijkers, blazers, glockenspiel, mondharmonica, synthesizer, Fender Rhodes, gitaren en een neuriënd meisjeskoor.
In de galmende gangen van de oude RMLS hield hij vanavond een generale repetitie en ik heb een stukje gefilmd. Let dus zeker op de uitstekende cameravoering en de mooie shots…
Mocht je meer van Kim Janssen willen luisteren, dan kan dit hier.
25e editie Haldern Pop nog even relaxed als altijd
augustus 14, 2008
Even over de grens bij Arnhem vindt al 25 jaar lang het charmantste indie-pop festival in deze hoek van Europa plaats: Haldern Pop. Uitgangspunt van het festival is niet het trekken van een grote massa publiek, maar een programmering neerzetten die “culinair” verantwoord is en waar het zeer goed toeven is.
3.500 Duitse festivalgangers
1.000 luide Nederlanders
1.000 uit de regio afkomstige pubers die voor het eerst een festival bezoeken
500 locals met scheve wenkbrauwen en geruite truien
Ze vormen gezamenlijk de 6.000 bezoekers van het festival dat ooit als een veredelde picknick voor misdienaars begon. Het festival vond in 1984 voor het eerst plaats met bands. De koorknapen waren de platenspelers zat en 54 “aandeelhouders” legden elk 500 Duitse Mark in om met vereende krachten een festival met live acts neer te zetten. Met vallen, opstaan en zo zuinig mogelijk doen, weten ze het festival binnen een aantal jaren break-even te laten draaien. Daarmee ligt het fundament voor een festival dat in 2008 als voorbeeld kan dienen voor veel andere kleintjes. Waar anders weet een festival acts als Flaming Lips, Editors, Kate Nash, Maximo Park, Kula Shaker, Jack Penate te laten spelen, terwijl een kaartje nauwelijks de 60 euro overschrijdt met een maximum van 6.000 stuks?
Eigenlijk is Haldern Pop drie festivals in één. Op het hoofdpodium spelen de headliners, waar vooral de Duitse jongeren op afkomen. Ergens achteraan maken de dorpelingen – Diebels Alt in de hand – een gemoedelijk babbeltje met de buren uit het dorp en het derde festival speelt zich af in de Spiegeltent. In deze prachtige tent spelen de acts die het festival bijzonder maken: Gutter Twins (Mark Lanegan), Loney, Dear, Fink, Yeasayer, Fleet Foxes, Olafur Arnalds, et cetera. Hier komen dan ook veel Nederlandse “muziekkenners” op af. Ze zijn makkelijk te herkennen, want net als thuis praten ze overal doorheen en wordt rustig de telefoon aangenomen om luidkeels te roepen dat de op dat moment ingetogen muziek toch zo mooi is. Verder is het een populair gebruik om alles op het hoofdpodium tot op het bot af te zeiken, anders kun je namelijk je vrienden niet bewijzen een serieuze muziekkenner te zijn. En de voertaal in deze Spiegeltent? Gewoon Nederlands. Zelfs aan de bar.
De ongedwongen pioniersgeest uit 1984 vind je op het festival nog overal terug. Langs de lange oprijlaan naar het festival hangen vrolijk beschilderde welkomstbordjes, je auto zet je gewoon naast je tent en wie gebruik maakt van de douche is gek. Een frisse kop krijgen doe je namelijk gewoon in het natuurmeer achter het festivalterrein. Met slechts 6.000 bezoekers ben je gelijk aan de beurt voor je biertje en verder is het vooral relaxed hangen en wachten op de volgende band. Haldern Pop is niet alleen een droom voor de bezoekers, ook de artiesten staan in de rij om te mogen optreden.
Waren er minpuntjes? Misschien een paar: de security was dit jaar soms wel erg anaal, het geluid op het hoofdpodium was niet altijd super en is het jammer dat de programmering niet eindigt met een goed feest in de tent. Dit jaar werd afgesloten door de zeer ingetogen en dromerige IJslander Arnald Olafur, terwijl de meeste mensen toch liever stevig hadden gedanst om met het feest in de kop huiswaarts te keren.
Maar juist de wonderschone Spiegeltent en de geniale programmering in die tent maken Haldern Pop tot een fantastisch en niet te missen festival. Haldern Pop is hoe een festival hoort te zijn: de menselijke maat voert de boventoon, alles lijkt logisch en er is nooit gedoe. Het natuurmeer, de relaxte camping en de vriendelijke Duitsers zijn een zeer goede bonus. Dat Kate Nash niet met me wilde trouwen, nah ja, dat neem ik dan maar op de koop toe.
